Се сомневав долго време, но сега знам: Јапонциве се луди. Toyota, број еден автомобилски производител на светот неодамна ги седна своите вработени во еден нов модел за да го тестираат. Мораа да го спуштаат штитникот за сонце, да го креваат, и повторно горе и доле. На крајот во рака им ставаа формулар за да ги запишат впечатоците. Не за штитникот и за ракувањето, туку за звукот што се создава. Дали е пријатен? Или непријатен? Превисок? Предлабок? Прегласен? Претивок?

Јапонците го тестираат звукот на нивниот штитник за сонце. Неверојатно. Кој на светов купува автомобил бидејќи штитникот за сонце му звучи убаво? „Добар ден добар човеку, сакам да купам кола. Имате ли можеби модел за мене со штитник за сонце со класичен звук?” Секако, повелете. Колку и да се концентрирам: Не можам да опишам сега каков звук прави штитникот за сонце во мојот автомобил. И дали воопшто прави звук. Дали шкрипи? Не верувам. Можеби. Во секој случај не сум забележал. Се плашам дека е многу мал бројот на луѓето што внимаваат на звукот на нивниот штитник за сонце, драги вработени во Toyota.

Треба да се почувствува отпор кога се притиска прекинувачот

Ахим Парнов воопшто не се зачуди кога му раскажував. А тоа ме зачуди мене. Парнов е шеф за ергономија во Mercedes-Benz, но повеќе се грижи околу допирот, изгледот, звукот, отколку за здрави држачи на седиштата. Тоа се теми што станаа многу важни за DaimlerChrysler, но и за други производители, објаснува Парнов. Луѓето повеќе не очекуваат само добро да се чувствуваат во кокпитот на автомобилот. Посебно кај престижните марки мора да се чувствува вредноста. Материјалите мора да бидат пријатни на допир, прекинувачите да изгледаат добро, но и да се цврсто поставени и да нема вишок зјаеви. Ништо не смее да се клати. Не смее ни да се чувствува отпор кога се притиска некој прекинувач.

Затоа денес цели оддели од стручни лица седат во сопствени канцеларии и сопствени лаборатории и не прават ништо друго, освен испробување и усовшување на прекинувачите. Се плеткаат наоколу се додека не постигнат насекаде да биде потребна иста сила за нешто да се вклучи или исклучи. Кај престижните марки се бара копчињата да произведуваат звук кога се вклучуваат и тоа ист кај сите копчиња. Тоа не е лесно бидејќи денес постојат копчиња на кои не им е потребна механика што го произведува звукот. Затоа, акустичен техничар мора прво да го вгради звукот во немите прекинувачи. Или мора да го менува непријатниот звук се додека не се добие посакуваниот пријатен звук при вклучувањето.

Се разбира дека е исто и кај штитникот за сонце. Тој не само што мора да произведува звук, да има одреден отпор и да поседува квалитет при допир, туку овие три својства мора да се усогласат со целата средина. Влијанието на овие работи врз расположението за купување е зачудувачко, но и мерливо. Јас и натаму сум во право со тврдењето дека никој не купува автомобил затоа што штитникот звучи добро. Но, можно е да постојат луѓе што се откажале од купување затоа што нешто не им се погодило. А доколку можете да одредите што всушност им пречело, тогаш тоа би бил звукот на штитникот. Затоа што им звучел евтино или крајно непријатно, како турпија за нокти или креда на табла. Но, се разбира дека никој не доаѓа до таков заклучок.

Повеќето купувачи не сакаат ниту да побараат пробно возење

Има изненадувачка причина за високиот квалитет на звукот на штитникот за сонце. Причина што барем мене ме изненади. Сметав дека Европјанин свесен за цена и престиж не би се откажал од пробно возење при купувањето автомобил. Но, тоа се случува. Повеќето луѓе одат до автосалон, подзирнуваат и пролистуваат некој убав каталог, можеби ќе прочитаат критика во автомобилски магазин, но не се осмелуваат да побараат пробно возење. Затоа е јасно зошто производителите на автомобили се интересираат што прави просечниот купувач кога ќе седне во автомобилот во салонот. Многу интересно. Кај DaimlerChrysler тоа го ставија на филм, се разбира со согласност на жртвата. Купувачот седнува. Три минути, во просек. Го пробува седењето. Го фаќа воланот. И веќе се случува: Притиска неколку копчиња.

Добро, повеќето потенцијални купувачи прават повеќе работи. Го отвораат багажникот, прашуваат, дискутираат за вртежен момент и за предностите на автоматикот, може да притиснат на патниот компјутер, може да измерат нешто или проверуваат како се соборуваат седиштата. Семејните татковци јасно дека за проба ќе седнат на задната клупа - тоа е првиот и единствен пат да седат назад во нивниот иден автомобл, но луѓето сакаат да го почувствуваат тоа. Посебно авантуристичките духови ќе ги испробаат и подигнувачите на прозорците. Жените ќе го спуштат штитникот за сонце за да погледнат дали има огледало.

Но, ако тоа шкрипи, или се случи нешто друго во првите три минути, тогаш целата приказна со багажникот и вртежниот момент паѓа во вода. Натамошниот разговор ќе се одвива при внатрешен отпор. Затоа е важно човекот да стекне позитивен впечаток кога по првите три минути ќе излезе од автомобилот. Инаку нема да го купи. Јапонците сепак не биле луди. Секогаш предупредував дека ги потценуваме.

Ако некој не верува колку се важни квалитетот при допир и звукот при движењето на штитникот за сонце не знае ништо за модерното конструирање на автомобили